به که باید دل بست ؟
به که شاید دل بست؟
سینه ها جای محبت همه از کینه پر است
هیچکس نیست که فریاد پر از مهر تو را
گرم پا سخ گویید
نیست یک تن که در این راه غم آلوده ی عمر
قدمی راه محبت پوید
خط پیشانی هر جمع خط تنهایی است همه گلچین گل امروزند

روزهامان خالی از پروانه هاست

احساسمان بی لانه است

رنگ آبی را کسی باور نکرد

آسمان در چشم ما بی خانه است

یادگار یک کبوتر در قفس

کاسه ی آبی و مشتی دانه است

آشناییهای ما را باد برد

شاپرک هم با گلشن بی گانه است

کاش دوباره می آمد قاصدک.

مجنون میخواست که پیش لیلی نامه بنویسد. قلم در دست گرفت و این را گفت:

خیال تو مقیم چشم است و نام تو از زبان خالی نیست و ذکر تو در صمیم جان

جای دارد. پس نامه پیش کی نویسم؟ چون تو در این حوالی می گردی.

پس قلم بشکست وکاغذ بدرید.

همچون شعر رودکی

          همچون ذوق کودکی

                    همچون خاک وطن

                                        می پرستمت

 همچون شعله های نور بصره می پرستمت

        همچون سحرگاهان عاشقانه می پرستمت